Την Κυριακή 7-9-25, ο ουρανός μας επιφύλασσε μια ολική έκλειψη Σελήνης, γνωστή και ως Ματωμένο Φεγγάρι, στη σεπτεμβριάτικη πανσέληνο. Τηλεσκόπια, φωτογραφικές μηχανές, κιάλια και πίσω απ αυτά η ομάδα μας (ομάδα παρατήρησης και αστροφωτογραφίας της Αστρονομικής Εταιρείας Κέρκυρας), δεμένη κι αποφασισμένη για το καλύτερο που μπορεί. Μαζί μας ο κόσμος που ήθελε να μοιραστεί το μεγαλείο της φύσης, ξεχνώντας όλα τα άλλα. Και πέρα από μας, οι άνθρωποι όλης της Γης. Με τα βλέμματα ψηλά, ενωμένα προς κάτι κοινό… έτσι όπως πάντα θα έπρεπε να είναι.
Κατά την πρώτη φάση της έκλειψης, στην ανατολή, δεν εξασφαλίσαμε το ανεμπόδιστο της φύσης, λόγω της πυκνής συννεφιάς, αλλά λίγο μετά την ολικότητα, η Σελήνη εμφανίστηκε με κοσμική μεγαλοπρέπεια και υψώθηκε. Μας αποζημίωσε με το βαθύ κοκκινοχάλκινο χρώμα της και τις συνεχείς αλλαγές στην επιφάνειά της. Κι ύστερα, ένα δειλό λευκό φως εμφανίστηκε στην άκρη της και το σπάνιο, αργά, έδινε τη θέση του στο οικείο. Η έκλειψη τελείωσε, αλλά σίγουρα, άφησε το αποτύπωμά της στη συλλογική μνήμη του κόσμου μας.









